مادر تولدت مبارک

*******************************

مادر، ای لطیف ترین گل بوستان هستی، ای باغبان هستی من، گاهِ روییدنم باران مهربانی بودی که به آرامی سیرابم کند. گاهِ پروریدنم آغوشی گرم که بالنده ام سازد. گاهِ بیماری ام، طبیبی بودی که دردم را می شناسد و درمانم می کند. گاهِ اندرزم، حکیمی آگاه که به نرمی زنهارم دهد. گاهِ تعلیمم، معلمی خستگی ناپذیر و سخت کوش که حرف به حرف دانایی را در گوشم زمزمه می کند.

گاهِ تردیدم، رهنمایی راه آشنا که راه از بیراهه نشانم دهد. مادر تو شگفتی خلقتی، تو لبریز از عظمتی؛ تو را سپاس می گویم و می ستایمت.

خواب دیدم

در خواب با خدا گفتگویی داشتم.

خدا گفت:

پس می خواهی با من گفتگویی کنی ؟

گفتم : اگر وقت داشته باشید.

خدا استقبال کرد

. فرمود من همیشه وقت دارم

چه سئوالاتی در ذهن داری ، که می خواهی از من بپرسی ؟

پرسیدم چه چیزی بیش از همه شما را د رمورد انسان متعجب میکند؟

خدا پاسخ داد...

این که آنها از بودن در دوران کودکی ملول میشوند.

عجله دارند که زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران کودکی را میخورند.

اینکه سلامتشان را صرف به دست آوردن پول میکنند.

وبعد پولشان را خرج حفظ سلامتی میکنند .

اینکه با نگرانی نسبت به آینده 

زمان حالشان فراموش می شود.

آنچنان که دیگر نه در آینده زندگی میکنند و نه در حال و همچنان زندگی میکنند که گویی هرگز نخواهند مرد

و چنان میمیرند که گویی هرگز نخواهند مرد

چنان میمیرند که گویی هرگز زنده نبوده اند.

با توجه به الطاف خداوند مدتی ساکت ماندم!

بعد پرسیدم....

به عنوان خالق انسانها ، میخواهند آنها چه درسهایی اززندگی را یاد یگیرند؟

خداوند پاسخ داد ،

یاد بگیرید که نمی توان دیگران را مجبور به دوست داشتن خود کرد

اما می توان محبوب دیگران شد .

یاد بگیرید که خوب نیست خود را با دیگران مقایسه کنند.

یاد بگیرید که ثروتمند کسی نیست که دارایی بیشتری دارد ،

بلکه کسی است که نیاز کمتری دارد.

یاد بگیرند که ظرف چند ثانیه میتوانیم زخمی عمیق در دل کسانی که دوستشان داریم ،

ایجاد کنیم و سال ها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التیام یابد.

با بخشیدن ، بخشش یاد بگیرید.

یاد بگیرند کسانی هستند که آنها را عمیقا" دوست دارند

اما بلد نیستند احساساتشان را ابراز کنند یا نشان دهند.

یاد بگیرند که می شود دو نفر به یک موضوع واحد نگاه کنند و آن را متفاوت ببینند.

یاد بگیرند که همیشه کافی نیست دیگران آنها را ببخشند.

بلکه خودشان هم باید خود را ببخشند و هم پیش قدم باشند در بخشیدن دیگران.

وباید یاد بگیرند که من همیشه هستم!

                                                                           همیشه

با تشکر از دوست خوبم آقا امین گل

یکی از سرآمدان شعر و ادب فارسی، عطار نیشابوری است. مورخان و محققان، نام او را «محمد» و لقبش را «فرید الدین» و کنیه اش را «ابوحامد» نوشته اند. در اشعارش بیشتر به «عطار» تخلص نموده و گاهی هم «فرید» را که بی گمان مخفف لقب اوست ـ برای تخلص شعری خود برگزیده است. نام پدر عطار هم ابراهیم و کنیه او ابوبکر است و بعضی به اشتباه، جز این نوشته اند. مادر او هم چنانکه از فحوای کلام عطار بر می آید، زنی اهل معنی و خلوت گزیده بوده است. عطار در وصف مادر خود سروده است.

چنان پشتم قوی داشت آن ضعیفه که ملک شرع را روی خلیفه.....

سال تولد شیخ را که اکثر مورخان 512 یا 513 در «کدکن نیشابور» نگاشته اند، که به دلایلی نادرست است. زیرا اگر شهادت او را در سال 618 و در قتل عام نیشابور به دست مغول درست بدانیم به ناچار باید مدت عمر او را یکصد و شش سال پنداشت که این نظر، با اشعار شیخ که عمر خود را از سی سالگی تا هفتاد و اند سالگی ذکر کرده، سازگار نیست. آخرین سالی را که عطار برای عمر خود ذکر کرده است، «هفتاد و اند» است:

فهرست دقیقی از آثار عطار در دست نیست. تعداد کتابهایی را که به او نسبت داده اند، از صد جلد متجاوز است. در پر گویی عطار حرفی نیست. خود او هم به این نکته اشاره داد:

کسی کو چون منی را عیب جویست همین گوید که او بسیار گویست

اما انتساب مجموعه ای صد جلدی به او هم چندان درست نمی نماید. خود او در خسرو نامه از مصیبت نامه، الهی نامه، اسرار نامه، مختار نامه، مقامات طیور یا منطق الطیر و خسرو نامه و جواهر نامه و شرح القلب یاد کرده است. و ضمناً به قصاید و غزلیات و قطعات سروده شده خود هم اشاره دارد. بنابراین آثار مسلم عطار را می توان این قرار دانست:

1ـ مصیبت نامه، 2ـ الهی نامه، 3ـ اسرار نامه، 4ـ مختار نامه، 5ـ مقامات طیور، 6ـ خسرو نامه، 7ـ جواهر نامه، 8ـ شرح القلب، 9ـ دیوان قصاید و غزلیات.

و چون کتاب منثور تذکره الاولیا را هم بر این مجموعه بیفزاییم تعداد آثار مسلم او به ده کتاب بالغ می گردد. با این حال نمی توان همه آثار را یکدست دانست. از این رو منطق الطیر، الهی نامه، مصیبت نامه و اسرار نامه در یک سطح می باشند و گوینده او بی شک عطار است. اما آثاری مانند خسرو نامه، جواهر الذات همچنین اشتر نامه جهت مضمون و هم از لحاظ شیوه بیان، به سخن گوینده الهی نامه و منطق الطیر نمی رسد و در صحت انتساب آنها به عطار جای تأمل است. چنانکه مظهر العجایب، لسان الغیب، کنز الاسرار، مفتاح الفتوح و وصیت نامه، بی شک مدتها بعد از روزگار عطار به وصف آمده اند و آثاری مانند هیلاج نامه، منصور نامه، خیاط نامه، وصلت نامه و بیسر نامه بی گمان مجعول است و نمی توان آنها را در شمار سخن عطار آورد.

عمری به هوس گذاشتی خیز و برو       سر بر که و مه گذاشتی خیز و برو